Bevallige realiteit 

Veel van mijn stukjes gaan vaak over verlicht worden en kan dat dan? Als je tot muried ingewijd wordt, dan is dat een inwijding in de esoterische school van de Inayatiya's. Een training op het soefi pad van spirituele bevrijding. Dat is een bewuste keuze die gemaakt wordt. En de slotzin van de inwijding is 'dat je verlicht moge worden'. Net als in de aanroep tot de Ene, waarin een uitnodiging schuilt om toe te treden tot en in het Enige Wezen, verenigd met alle verlichte zielen, geen uitzonderingen en voor iedereen geldig. Dat is een levenslange onderneming. En brandstof hiervoor zijn juist onze levensperikelen.

Dit keer probeer ik iets te verduidelijken wat het gebed kan betekenen in het licht van bevrijding. En het geldt natuurlijk ook voor de Zikr en de Wazifa natuurlijk.

Zoals één van Hazrat Inayat Khans murieds, Nargis Jessie Dowling, zei:

"Zoals de bloem zijn zaden moet voortbrengen of in omloop moet brengen voor zijn eigen voortplanting, zoals de wolken moeten breken om water te geven om de aarde te voeden, die op zijn beurt weer zijn vocht afgeeft, zo moet het gebed worden uitgesproken of onproductief blijven."

Dit citaat las ik op een nieuwsbrief van het Zenith kamp - van het soefi zomerkamp. Ik ben daar twee keer geweest in Zwitserland. Het citaat trof mij omdat het samenviel met wat overpeinzingen die ik had naar aanleiding van een meditatieve ervaring eigenlijk. En wel een verwonderderend aspect in mijn meditatie van een voortdurend geboorteproces van alles, zonder einde. De ene vorm gaat over in een andere, of lost zich op en verdwijnt of laat zich juist zien. Een vorm van bevallen, maar in deze context die van de ene in de andere verbazing vallen; vergezichten je ten deel vallen, verlost worden; dat het goed bevalt; het goed uitvalt; het schijnbaar toevallig gebeurt; ten deel valt, het je overvalt. Het gebeurt voor een groot deel zonder sturing van het ego: het is oncontroleerbaar. En toch heeft het ook met jou te maken.

De beschrijving dat een bloem zaden moet voortbrengen, dat de wolken moeten breken, verwijst naar zekere verborgen krachten, een energie, een impuls. Het kan maar één kant uit zo te lezen, naar een volgend stadium. Als of het eenrichtingsverkeer is en een krachtenveld, geen weg terug of anders wordt het gewoon niks. Het proces is niet te stoppen, er is geen controle over, het kan maar 1 kant op. Net als de Big Bang, net als een kind baren. Dat alles hier op aarde en waarschijnlijk ook in de kosmos zich stuwt naar een volgend stadium. Grote processen en kleinere tot het allerkleinste toe. Dat het hoogstens veranderd en een ander aanzien krijgt. Het ondergaan, waarnemen, beleven en mee vormend zoals het bedoeld is terwijl je niet probeert te hechten aan vorm en verlangen, voorkeur en ontevredenheid, het mogelijk wordt meer moeiteloos mee te gaan in de stroom van alle verandering en vluchtigheid. HIK zegt ook dat dit de makkelijkste weg is. Want in zijn boek wat gaat over het Innerlijke leven, de voorbereiding voor de reis; de makkelijke weg, lezen we:

We zijn allemaal op reis; het leven zelf is een reis. Niemand is hiervoor vast en altijd; we gaan allemaal door en daarom is het niet waar om te zeggen dat als we een spirituele reis maken, we ons vaste leven moeten doorbreken; er is niemand die hier een vast leven leidt; we zijn allemaal onrustig, we zijn allemaal onderweg. Alleen door de spirituele reis te maken, neem je een andere weg, één die gemakkelijker, beter en aangenamer is. Wie deze weg niet inslaat, komt er uiteindelijk ook: het verschil zit hem in de weg. De ene manier is eenvoudiger, soepeler, beter; de andere kant is vol moeilijkheden; en aangezien het leven eindeloos veel moeilijkheden kent vanaf het moment dat men zijn ogen op deze aarde heeft geopend, kan men net zo goed de vlottere manier kiezen om op de bestemming te komen waar alle zielen ooit zullen aankomen.

En in The Message Papers, Free Will and Destiny in the Message, beschrijft HIK: er moet een bredere kijk worden ontwikkeld; en er is één manier om het te ontwikkelen, en dat is door het zelf te vergeten. Er is maar één voorwaarde om echt te worden en dat is het zelf te vergeten, want het is de gedachte aan het zelf die dat pad blokkeert

Het is niet voor niets dat HIK zo de nadruk legt op de aanvang van de reis door het ontwikkelen van een Godsideaal in jezelf en van jezelf en door je zelf, opdat je daarmee je zelf kunt relativeren, openbreken, doorzien. Of Je zelf openen voor de mogelijkheid daartoe. Het zelf voorbereiden op iets dat veel groter, authentieker, doorzichtiger, vrij, krachtiger, puur en zuiver, vloeiend en oplossend, thuiskomend, beschermend, inclusief, kleurrijk, mededogend, vergevend, vreugdevol en verbindend is. De kern van de esoterische soefi benadering is de weg nemen van die ontwikkeling van een bij jouw passend godsideaal, want dat wat je visualiseert en benoemd, wordt werkelijkheid; vervolgens dit tot liefdesideaal ontwikkelen in jezelf; en dat ideaal worden en dit ideaal uit te dragen. Waarom zouden we geen voertuig van Liefde willen zijn?

HIK zegt ook ergens: Alle bestaansgebieden bestaan uit trillingen van de fijnste tot de grofste. De trillingen van elk niveau zijn afkomstig van een hoger niveau en zijn grover geworden. Wie het mysterie van trillingen kent, weet inderdaad alle dingen. Vanuit wetenschappelijk oogpunt zijn geest en materie heel verschillend van elkaar, maar vanuit een meer filosofisch standpunt zijn ze één. Geest en materie zijn anders, net zoals water anders is dan sneeuw; maar eigenlijk zijn ze niet verschillend, want sneeuw is niets anders dan water. Dus wanneer spirituele vibraties zich verdichten, veranderen ze in materie en wanneer materiële vibraties fijner worden, ontwikkelen ze zich tot geest.

Mijns inziens is het dan: hoe minder we gevangen zitten in onze eigen gedachten, emoties, interpretaties en verlangens, hoe geestelijker we kunnen worden, hoe meer natuurlijker we worden, hoe werkelijk vrijer we zijn en zijn we beter in staat open verbindingen te kunnen aangaan. Dat noem ik een vorm van een voortdurend in vibrerend gebed zijn, want onder en door de trilling waarde van bijvoorbeeld een wazifa, veranderd er wat en daarmee maak je de meditatie tot een gewijde ruimte waarin intentie, aandacht en concentratie je ankers zijn in plaats van je zelf.

Gebed is een voertuig en een lamp van wijsheid en de geur van het volmaakte leven zoals klonk in het boeddhistisch gebed - daarmee kun je wat je visualiseert tot werkelijkheid laten worden, terwijl wij een besef kunnen ontwikkelen van aanwezigheid en ontspanning, om het hart langzaam maar zeker te ontsluieren en te wonen in dat wat in ons het beste vertegenwoordigd. Het is het zijn in stilte, bewust worden van je zintuigen en het stilvallen van persoonlijke gedachten. Dan ontvouwt zich het proces van het aan het licht brengen van een laag die zoals in het islamitische gebed weerklinkt: het verwekt niet, noch is het verwekt en altijd al aanwezig was in de diepte van je eigen hart.

Wat vaak het moeilijks lijkt te zijn, is deze erfenis te claimen, in bezit te nemen, het je eigen maken. Het is een psychologische ommekeer van dat wat we wellicht in onze religieuze opvoeding onbedoeld geleerd hebben om het gebed te externaliseren. Het buiten je eigen lichaam, hart en ziel te plaatsen. In het gebed is het juist van belang te kijken, te voelen en creatief te zijn om iets tot je te laten spreken. HIK zegt ergens dat verlangen onderdrukken gelijk is aan een goddelijke impuls te onderdrukken. In het scheppingsverhaal gaf God niet voor niets Adam het vermogen om alles een naam te geven. Het is een weg om een grotere intimiteit te creëren met je eigen ideaal en de stap te zetten dat ik vreugde ben, ik vrede ben, ik ben dat wat ik ben. Vanuit het ideaal gerealiseerd. Bovendien werkt ons persoonlijk leven beide kanten op: het hoeft namelijk niet zo te zijn dat wat we materieel bereikt hebben niet spiritueel zou zijn, maar ons juist voorbereidt op de reis. Alle ervaringen kunnen dienend zijn op de reis die we maken.

Door bewustzijn actief te veranderen, verander je je energie en gevoel. Als je je gevoel verandert, wissel je van bewustzijn laag en gevoel. En als je je energie verandert, dan verander je je gevoel en bewustzijn. Dat is gebruik maken van meditatieve intelligentie zoals we hoorden in het hindoeïstische gebed. En zo vergroot je het vermogen om aanwezig te zijn en te blijven.

Zo'n instroom van genade en begeleiding heet zuriat, de neerdaling van geest in de materie, zo je wil stof. Dat gebeurt voortdurend en nu veel bewuster en zo worden we een instrument - we lazen dat in een christelijk gebed: Heer, maak mij tot instrument van uw vrede - en zijn we in staat om te ontvangen en weg te geven. Het laten vloeien van wat dan ook door hart, mind en lichaam, maakt het mogelijk een nieuw en ander elan in de realiteit te brengen en daarvoor te staan. En dit in de wereld brengen zonder gehechtheid eraan. En zo wordt het een onomkeerbaar proces en kunnen we niet anders meer om aan onszelf te werken, ons ego te trainen en in zekere zin te beteugelen om van onszelf een kunstwerk van goddelijke impulsen te maken die ons brengt tot de ideale mens wat een latente mogelijkheid in ons is. Ons zelf steeds leger maken om juist gevuld te worden met alle zegen die door ons heen valt te midden van het leven en niet op de top van de berg alleen.

De paradox is dat realiteit is wat je er zelf van maakt, maar "Zoals de bloem zijn zaden moet voortbrengen of in omloop moet brengen voor zijn eigen voortplanting, zoals de wolken moeten breken om water te geven om de aarde te voeden, die op zijn beurt weer zijn vocht afgeeft, zo moet het gebed worden uitgesproken of onproductief blijven." De keuze kan zijn dat wat we beleven in het leven - ups en downs, schoonheid en lelijkheid, vreugde en verdriet, pijn en genot, juist helpt ons besef te verdiepen wat het leven is, het herwaarderen en weer opdragen aan de bron van leven die door onze ogen mee leeft. Dat is meesterschap verwerven en een medeschepper worden.

Het doel van een soefi is, om in het leven diezelfde soort van aanwezigheid die we voelen kunnen in ons innerlijk leven terug te vinden in het leven buiten ons en die aanwezigheid van het leven buiten ons in ons innerlijk leven te brengen. Dat is een vorm van harmonie en balans vinden waarin niet alleen meer de persoonlijke gehechtheid aan het leven centraal staat, maar er begrip is over de wisselwerking tussen onze aanwezigheid hier en nu en het uiterlijke leven dat een middel is van de Ene om zichzelf te ontdekken. Maar je moet het zelf breken, net als eieren om een omelet te maken anders wordt het niks.

En doe dat liefdevol.


Als je je hand verbrand aan vuur, dan is je eerste reactie die pijlsnel weg te trekken van die plek. Een autonome handeling, buiten je bewustzijn om eigenlijk. Dan heb je op een harde manier geleerd dat vuur en hitte pijnlijke kwaliteiten bezitten. Een volgende keer benader je vuur op een meer aandachtige manier. En kun je spreken van een...

Waar is dan die waarheid die vrede brengt, die geneest, die ieder hart en iedere ziel weldadig aandoet; die waarheid, die de ziel inspireert, die harmonie en schoonheid schept; waar wordt die waarheid geboren?

Waar is dan die waarheid die vrede brengt, die geneest, die ieder hart en iedere ziel weldadig aandoet; die waarheid, die de ziel inspireert, die harmonie en schoonheid schept; waar wordt die waarheid geboren?

Harmonie

04-10-2019

Harmonie - Uitgesproken op 17 maart 2019 viering Inayati Platform Amersfoort

"Soefisme is religie als je er religie van wilt leren, filosofie als je er wijsheid van wilt leren, en mystiek als je erdoor geleid wilt worden bij het ontvouwen van de ziel. En het is meer dan deze dingen. Het is het licht, het leven dat voedsel is voor elke ziel en een sterfelijk wezen tot onsterfelijkheid opheft. Het...